Με αφορμή την απώλεια της συναδέλφου στη Θεσσαλονίκη

         ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ                                                                           Αρ. Εξερχ: 23/Α/2026

                       Π. Ε.  ΑΙΓΑΛΕΩ

                       Ρ. Φεραίου 20

            ΤΗΛ.- FAX :  6976556513                                                                            Αιγάλεω   10/ 03/ 2026

 

                                                                                                                   Προς: Τα μέλη του Συλλόγου μας.

                                                          Κοινοποίηση: Δ.Σ της Δ.Ο.Ε, Συλλόγους Εκπ/κών Π. Ε. της χώρας

Θέμα: Με αφορμή την απώλεια της συναδέλφου στη Θεσσαλονίκη –

Χρειαζόμαστε ένα άλλο σχολείο που δεν θα «εξοντώνει»

Συνάδελφοι/ισσες, με αφορμή τον αδόκητο – πρόωρο θάνατο της συναδέλφου, εκπαιδευτικού Αγγλικής γλώσσας της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η οποία υπηρετούσε σε ΓΕΛ της Θεσσαλονίκης, και έφυγε από τη ζωή στις 7/3/2026 εξαιτίας βαρύτατου εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη μια εβδομάδα πριν, το Δ.Σ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π. Ε. Αιγάλεω εκφράζει την βαθύτατη θλίψη του και τα ειλικρινή και θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια της εκλιπούσας και καταθέτει τα ακόλουθα:

• Το οδυνηρό γεγονός του θανάτου της συναδέλφου και τα συγκεκριμένα γεγονότα που αποτέλεσαν το πλαίσιο εντός του οποίου υπέστη το εγκεφαλικό επεισόδιο πρέπει να φωτιστούν σε κάθε τους λεπτομέρεια ώστε να διαλευκανθούν οι συγκεκριμένες εκπαιδευτικές παθογένειες αλλά και οι τυχόν παραλείψεις της Υπηρεσίας που συνέβαλαν στην απώλεια της ζωής της.
• Το σχολείο αποτελεί μια κοινότητα ζωής και μια κοινότητα μάθησης. Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές πρέπει να συνεργάζονται για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων που προκύπτουν. Προβλήματα που συχνά προέρχονται από την ίδια τη δομή της κοινωνίας και του εκπαιδευτικού συστήματος. Αναλυτικότερα:

Στην κοινωνία οι γονείς είναι τόσο πιεσμένοι, χρονικά και ψυχολογικά, που η αγωγή των παιδιών και ο γονικός έλεγχος έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Κάθε ψυχοπιεστική συνθήκη της οικογένειας περνά στα παιδιά και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά. Σε μια Ελλάδα που η μία κοινωνική κρίση διαδέχεται την άλλη, οι περιπτώσεις οικογενειών-παιδιών που χρήζουν μεγάλης υποστήριξης πολλαπλασιάζονται.

Στο ίδιο το δημόσιο σχολείο, με ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας, έχει δοθεί έμφαση στην ατελείωτη ύλη, στα τεστ και στις εξετάσεις, στο καθημερινό άγχος για το διάβασμα των γνωστικών αντικειμένων, στον διαχωρισμό των μαθημάτων σε «πρωτεύοντα και δευτερεύοντα», στον μαραθώνιο των φροντιστηρίων και των Πανελληνίων (ως τελικό σκοπό όλου του εκπαιδευτικού συστήματος). Λείπει ο χρόνος και οι στόχοι που αφορούν τον πειραματισμό, την εξερεύνηση, τη δημιουργία, τη συνεργατική μάθηση, την προαγωγής της ψυχικής υγείας, την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών και αθλητικών κλίσεων των παιδιών κ.α. Δεν είναι ένα σχολείο της χαράς αλλά της «αγγαρείας»: μια αλλοτριωτική συνθήκη για τους συμμετέχοντες.  

Από τη μεριά της Διοίκησης, οι πλατφόρμες καταγγελιών, η διοικητική γραφειοκρατία, η «αξιολόγηση-επιθεωρητισμός» και όχι η σταθερή ενδυνάμωση και υποστήριξη του εκπαιδευτικού προσωπικού, οι πειθαρχικές διώξεις και όλα τα μέτρα που παίρνονται τα τελευταία χρόνια ενισχύουν ένα κλίμα φόβου και «ανθρωποφαγίας», και όχι εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ των γονέων-εκπαιδευτικών-μαθητών. Ειδικά οι εκπαιδευτικοί ως δημόσιοι λειτουργοί, βιώνουμε απαξίωση οικονομική, επαγγελματική, επιστημονική.

         Για να ξαναγίνει το δημόσιο σχολείο κοιτίδα γνώσης και χαράς, φορέας κοινωνικής αλλαγής και ελπίδας, και όχι ένας απάνθρωπος αγώνας για το ποίος θα μείνει όρθιος, για να σταματήσει η «ανθρωποφαγία», για να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά άλλη εκπαιδευτικό, θα πρέπει να ανατρέψουμε όλες τις πολιτικές και τις ιδεοληψίες που απαξιώνουν το Δημόσιο Σχολείο.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ

      Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ          Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΑΪΝΑΣ       ΣΤΕΛΛΑ ΤΡΑΓΑ